روز دوم زلزله بم در حالی که با تیمی که از دانشجوهای داوطلب کرمانی و مردم عادی شهر تشکیل داده بودم زنده یابی و آوار برداری می کردیم ، در کوچه ای بن بست اجساد زوج جوانی را از زیرآوار دراوردیم .

وقتی اجساد را در پتو پیچیدیم تا به سر خیابان ببریم چشمم به تابلویی افتاد که تا نیمه در خاک مدفون شده بود . فردا بازگشتم و از آن تابلو عکس گرفتم .

عکس غمگینی است شاید دیدنش برای هر زمانی مناسب نباشد .

علیرضا سعیدی

بعضی از عکسها عکاس را شکار می کنند . بنده خدا عکاس سالها بعد میفهمد که چگونه یک عکس سرنوشت او را رقم زده است . این عکس که اینبار بر روی سایت می گذارم از آن عکسها است عکسی که  به من اموخت که می توان حتی زمانی که درد و غم پنجه به صورتت انداخته است از ته دل به یک اسباب بازی بخندی .

امیدوارم همانقدر که بر من این عکس اثر مثبت گذاشته است بر شما هم تاثیر خوبی داشته باشد

علیرضا سعیدی

توجه : این عکس از کودکی است که صورتش در آتش سوزی آسیب دیده است اگر شما نسبت به چنین عکسهایی احساس خوبی ندارید توصیه میکنم از دیدن آن خودداری کنید .

همیشه به اینموضوع فکر میکردم که حالا که نقاش خوبی نیستم لا اقل برم عکاسی یاد بگیرم . جالب اینکه هیچوقت نشد که برم و این آرزو رو محقق کنم !اما تونستم یه کتاب خود آموز عکاسی بخرم و با یه دوربین زنیط قدیمی لذت عکاسی رو بچشم ! همین حرکت شد سر آغاز داستان عکاسی من ! الان یه دوربین دیجیتال کانن دارم و در سفر که هستم برای دل خودم عکس می گیرم . سعی می کنم از عکسهایی که خودم ازشون خیلی لذت بردم هم برای دیدن انهایی که به عکاسی علاقمند هستند بر روی سایت بگذارم .

این بخش رو با عکسی که من اسمش رو گذاشتم رویا آغاز می کنم . خواهش میکنم اگر به عکس سر زدید حتما در نظر سنجی که سمت چپ قرار داره هم یه سر بزنید و به عکسهایی که گرفته ام نمره بدهید .

سعیدی