زلزله ای با آمارهای متناقض که هیچگاه نهایی نشد هیچگاه معلوم نشد که واقعا چند نفر کشته شدند و چه میزان کمک در نهایت در اختیار مردم قرار گرفت چقدر از وعده ها راست بود و هزاران سئوال دیگر که هیچگاه پاسخی برای آن پیدا نشد

شاید تنها چیزی که امروز می تواند به سئوالات ذهن پرسشگر جامعه ایران پاسخ دهد دیدن اوضاع کنونی شهر بم باشد . دیدن واقعیتهایی که انکار ناپذیر هستند و یا شاید بهتر است بگویم که توجیه بردار نیستند .

شهر بم شش سال پس از زلزله بی شک شهری است با چهره ای غمگین و خاکی که هنوز آثار تلخ ویرانی ها را می توان به سادگی در هر کوچه و خیابان به نظاره نشست

شهر غمگین از نابودی صد ها درخت نخل بی صاحبی است که ایستاده از تشنگی مرده اند

شهر غمگین از گسترش اعتیاد است

شهر غمگین از بی توازنی در توزیع ثروت 

شهر غمگین از تصمیمهای عجولانه  مدیران بی تجربه است

امروز بم شهر اسکلتهای فلزی زنگ زده است اسکلتهای فلزی که قرار بود چهار ماهه به خانه هایی برای سکنا تبدیل شود 

امروز شهر بم شهری است با استادیوم فوتبالی  که در اندازه های یک مرکز استان ساخته شده و هزینه ماهیانه آن برابری می کند با هزاران انسان نیازمندی که برای لقمه شبانه خود با بی کاری دست و پنجه نرم می کنند .  شهر بم غمگین است .

شهر بم شهر ساختمانهای  هزار رنگ و طرح اهدایی است

شهر ساختمانهای بزرگ دولتی که در کنار اسکلت های فلزی مردمان شهر سر به آسمان می سایند

شهر بانکهای شیک شهر کتابخانه های زیبا با سبک های  زیبای چینی و ...

شهر اما غمگین است شهر از بی توازنی رنج می برد و درد غم را در چهره خاک گرفته مردمان شهر می توان دید .

در سفر چند روز قبل خودم که منتهی به دی ماه بود بیش از یکصد عکس از مناطق مختلف شهر بم گرفتم  تا که امسال آلبومی از عکسهای شهر بم را در سالگرد زلزله بر روی سایت بگذارم شاید تا هفته بعد عکسها را نهایی کردم تا شما هم با من به نظاره شهری بنشینیم  که روزگاری مظهر آرامش و شادی بود .